Hub Coonen Fine Abstract Sculpture

Algemeen Overzicht:

    Inhoud:

           - Oorsprong en Traditie
           - De schoonheid van de ikoon
           - Een vergeestelijking van de wereld
           - Het gelaat centrum van de ikoon
           - Verhoudingen van het gelaat
           - Het driekwart gezicht
           - Byzantijns perspectief
           - Basisbegrippen
           - Lineair perspectief
           - Perspectief in ikonen
           - Perspectief van belangrijkheid
           - Voor een glimlach
           - Enkele afwijkende ikonen
           - Het manierisme
           - Byzantijnse stijl het gelaat
           - Elementen van het frontale gelaat
           - Het tekenen van een frontaal gelaat
           - Het driekwart gelaat
           - De opbouw van een driekwart gelaat
           - De half hoge Pantokrator
           - De verhoudingen van het portret
           - De zegenende hand
           - Opschriften


Oorsprong en traditie

Het woord "ikoon" komt van het Griekse woord "eikon", dat "beeld" of "gelijkenis" betekent. De geboorte van Christus markeert tevens de geboorte van de ikoon. Het Woord werd vlees, het Onzichtbare werd zichtbaar, God nam een menselijk gelaat aan, een Uniek Gelaat, dat wordt herhaald in de gezichten van de Moeder Gods en de heiligen, die baden in hetzelfde eeuwige licht.

Smolenskaïa
De ikoon is het resultaat van meditatie en gebed, geduldig gemaakt door generaties schilders. Het is de vrucht van traditie, in plaats van het resultaat van de intuïtie, indruk of begrip van een individu. De ikonograaf is het instrument door wie het werk ten uitvoer wordt gebracht, een werk dat uitstijgt boven het individu.
De schildering mag geen tekenen vertonen van de gemoedstoestand of sensualiteit van de ikonograaf. In feite mag zelfs de handtekening van de schilder niet op de voorzijde van de ikoon voorkomen.
Moeder Gods van Smolensk,;

<terug naar inhoud>




De schoonheid van de ikoon


De schoonheid van de ikoon komt hoofdzakelijk voort uit spirituele waarheid, dus uit de nauwkeurigheid van de symboliek, en uit de behoefte aan bezinning en verheerlijking.

Hoewel de ikoon de menselijke vorm voorstelt, door genade getransfigureerd, op een gestileerde manier die het realisme respecteert, streeft het geen naturalisme na. De persoon die in iedere specifieke ikoon wordt uitgebeeld, verwijst altijd terug naar het prototype. Het menselijk lichaam wordt nooit werelds afgebeeld, maar getransfigureerd. Het aardse wordt hemels.
Pantocrator
Pantocrator, Griekenland, XIVe eeuw

<terug naar inhoud>



Een vergeestelijking van de wereld

Landschap De neiging tot vergeestelijking is ook duidelijk zichtbaar in de details op ikonen. Ikonen zijn niet bedoeld om een natuurlijke voorstelling te maken, zoals deze voor onze ogen zichtbaar is: de rotsen in het landschap lijken de zwaartekracht te trotseren, en de vegetatie lijkt in de hemel gemaakt te zijn.
Echte functionaliteit en realisme in de architectuur zijn ook afwezig op ikonen: bijvoorbeeld het baldakijn op de illustratie rechts. Natuurlijke proporties worden volledig genegeerd: deuren en vensters worden dikwijls afgebeeld zonder rekening te houden met realistische afmetingen. Architectuur

<terug naar inhoud>




Het gelaat, centrum van de ikoon

Het gelaat is het centrale deel van de voorstelling: het is de plaats van de aanwezigheid van de Geest van God.

Polycarp De ogen zijn een weerspiegeling van het hart dat naar ons wenkt. Verlicht door het visioen van God, brengen zij ons de hemelse boodschap van begroeting, genade, waarheid en bezinning. Boven de wenkbrauwen, die de uitdrukking van de ogen versterken, rijst het voorhoofd, zetel van wijsheid en verstand. Dikwijls erg hoog, gewelfd, en rond, stelt het voorhoofd de kracht van de geest voor en de kennis van de man van God. De neus is smal en verlengd, een teken van verhevenheid. De neusvleugels zijn licht en onopvallend, een uitdrukking van innerlijke beheersing van gevoelens. De wangen, niet te bol, maar ook niet ingevallen, stralen het innerlijk licht uit. Alleen die van de asceten hebben diepe rimpels, uiterlijke tekenen van bidden en vasten. De lippen zijn heel fijn, zonder sensualiteit. Ze zijn geometrisch, en altijd gesloten in de stilte van bezinning. De oren luisteren naar het goddelijk woord. De dikke, volle baard, duidt op de kracht en waardigheid van de heilige.
St. Polycarp, Bisschop van Smyrna;

<terug naar inhoud>




Verhoudingen van het gelaat

De Byzantijnse esthetica van de ikoon is gegrond in vormen die een wereld voorstellen die zowel idealistisch als bijna abstract is. Deze vormen zijn gestructureerd om niet alleen de materiële natuur van het bestaan voor te stellen, maar ook de goddelijke natuur: de geestelijke en goddelijke essentie wordt gesuggereerd door het gebruik van geometrische, regelmatige en chromatische elementen. Tot de 17e eeuw werden deze eenvoudige elementen toegepast in de structuur van de gezichten op de meeste ikonen. Na die tijd werden de ikonen meer en meer beïnvloed door Westers naturalisme en werden deze elementen minder vaak gebruikt. Als gevolg daarvan werden de gezichten vlak en zwaar, en verloren hun harmonie en het intense licht van de oudere ikonen.

De Byzantijnse vorm is gebaseerd op de module, die correspondeert met de lengte van de neus. Het hoofd wordt ontworpen met tweemaal de straal van de neus-module, en het aureool wordt dikwijls bepaald door een derde module. De neuslengte, of eerste module, bepaalt de plaats van de neus, de ogen en het voorhoofd. De tweede module geeft de omvang van het hoofd aan. Het centrum van alle cirkels ligt op de brug van de neus, tussen de beide ogen. De pupillen zijn geplaatst op een halve neus-module van het centrum van de cirkel. Een horizontale lijn, getrokken tussen de pupillen, kan worden verbonden met diagonale lijnen naar de punt van de neus, waardoor een driehoek ontstaat. Deze geometrische vorm geeft het gelaat een gevoel van verhevenheid en balans. Het gebruik van de module geeft een richtlijn voor de kunstenaar maar laat tevens ruimte voor flexibiliteit. Dit in tegenstelling tot het strenge gebruik van lijnen zoals bij het schilderen van de lokken van het haar. Aldus werkt de module als de mysterieuze basis van de ikoon, en is tevens één van de geheimen van haar harmonie. Pantocrator
Pantokrator;.

<terug naar inhoud>



Het driekwart gezicht

Aartsengel Michael
Het driekwart gezicht wordt behandeld als een frontaal gezicht, als een projectie op een twee dimensionaal vlak. Door middel van het gebruik van planmetrische voorstelling, opent het gelaat zich in de richting van de toeschouwer, en wordt de buitenste ronding van het hoofd krachtiger. Men stelt zich het onderwerp niet voor als vrij en los in de ruimte, maar als lichtende aanwezigheid.

Hoofden worden op ikonen zelden en profil geschilderd. Als het wel gedaan wordt, worden zij vreemd getekend, en het profiel duidt aan dat de figuur minder belangrijk is en misschien zelfs kwaadwillig.
Aartsengel Michael.

<terug naar inhoud>





Basisbegrippen

Het veelvuldig maar niet exclusieve gebruik van het omgekeerd perspectief in de ikoonschilderkunst is verwarrend voor de mens van de moderne Europese cultuur, wiens oog gewend is aan het lineair perspectief, zoals dat in de 13e en 14e eeuw in de kunst werd geïntroduceerd. Het gewenste effect van het gebruik van verschillende vormen van perspectief binnen een enkele compositie dient om de toeschouwer een venster te bieden op het Koninkrijk van God, waarbinnen ieder "ding" zijn eigen perspectief heeft.
Dit is geen wereld van science fiction of fantasie, maar het symboliseert onze wereld hier op aarde die wordt gereconstrueerd en getransfigureerd door het ongeschapen Goddelijk licht. Door af te zien van de illusie van lineaire ruimte, evenals de projectie van schaduwen, en door het verdwijnpunt plaatsen bij de toeschouwer, klopt de ikoon aan de deur van het hart, en komt het Goddelijke de mens over de randen van de lijst tegemoet.


<terug naar inhoud>

Lineair perspectief

Fra Angelico


Fra Angelico dessin

In de Aankondiging van Br. Angelico, een muurschildering in de kruisgang van het San Marco klooster in Florence, is het lineair perspectief met grote geometrische precisie toegepast, tot in de kleinste bouwkundige details. De aldus geschapen ruimte verleent de afgebeelde figuren een vreedzame en harmonieuze "aanwezigheid", maar zij bevinden zich in een omsloten omgeving. Het verdwijnpunt ligt in het kleine raampje, hetgeen onweerstaanbaar de aandacht van de toeschouwer trekt. Hij moet de schildering "binnengaan" om de schoonheid van de gebeurtenis te ervaren.


<terug naar inhoud>

Perspectief in ikonen

Annonciation
Annunciation dessin

In deze ikonografische voorstelling uit de 14e eeuw uit Ohrid, straalt de theologische waarheid van de Aankondiging de gelovige tegemoet. De voorgrond woord aangegeven door de twee onderste voetstukken, die de grond aan één kant omhoog heffen en het tafereel openen naar de toeschouwer, zonder de indruk van lineaire diepte te wekken. Zij zijn óf getekend in omgekeerd perspectief (het voetstuk van de Moeder Gods) óf in axonometrie (het voetstuk van de Aartsengel) om voorwaartse beweging uit te drukken. Deze methode wordt ook toegepast op de gebouwen, die naar boven lijken te openen.

Gebeurtenissen die binnenshuis plaatsvinden worden buiten geplaatst, alweer tegen het lineair perspectief in. Om aan te geven dat de gebeurtenis binnen plaats vindt, wordt een rode sluier tussen de daken van de gebouwen gehangen.


<terug naar inhoud>

Het perspectief van belangrijkheid

Figuren in de ikoon worden benadrukt op basis van hun belangrijkheid in vergelijking met de andere figuren in de ikoon.










Ikoon van sint Johannes Climacus (in het midden) omgeven door sint George (links) en sint Blaise. Rusland, 13e eeuw

Saint Jean Climaque

<terug naar inhoud>

Voor een glimlach

Vladimirskaja Als we kijken naar de ikonen van de Moeder Gods, hebben we vaak het gevoel dat we op haar gezicht een glimlach missen. Inderdaad zou het vanuit een zeker gezichtspunt redelijk zijn om te verwachten dat zij die "Vol van Genade" is, haar vreugde om de Zoon van God te hebben gebaard, te tonen met een glimlach.

Dit is niet zo in de Byzantijnse ikonografie, aangezien Maria wordt voorgesteld in de aanwezigheid van de Goddelijke Majesteit, de tweede persoon van de Heilige Triniteit, daarom drukt zij met haar hele wezen haar respect en een zekere "ernst" uit, omdat zij in haar hart weet van het toekomstig lijden van haar zoon.
.
Vladimirskaja

Dat wil niet zeggen dat haar uitdrukking droefheid of bezorgdheid weerspiegelt. Verre van verdriet, drukt haar gelaat de kwaliteiten uit van innerlijkheid, de onpeilbare diepte van haar opdracht en ook haar tedere mededogen met de mensheid.

Slechts door haar Zoon wordt de glorie zichtbaar, door de stralende gewaden die Hij draagt. Dit in tegenstelling met de rode, bruine, of donker blauwe kleding van Maria, die bescheidenheid, nederigheid, en gehoorzaamheid aan de wil van God uitdrukken.

Vanuit technisch oogpunt, zou de voorstelling van een glimlach het naturalisme benadrukken, terwijl de ikonografische traditie de voorkeur geeft aan een innerlijke vreugde die zich manifesteert door moederlijke tederheid in blik of gebaar.

<terug naar inhoud>



Enkele afwijkende ikonen



De ikonograaf moet zich ontvankelijk opstellen voor de Genade, zich laten doordringen van de teksten van evangelie en liturgie en zich hoeden voor elke vorm van sentimentaliteit. De ikonografische traditie biedt hem een geëigend kader aan om de eigen inspiratie uit te drukken, zijn interpretaties te richten en zijn creativiteit te oriënteren.


Algemeenheden

De ikoon verzet zich tegen het emotionele in de devotie, ze kiest voor de waarheid en het licht. Ze zal zich niet laten gaan in het verhalende en het historicisme met onnodige chronologische details en theatrale gebaren. Ze is het actualiseren van het ontijdelijke en het heilige dat zich manifesteert in de rust en de sereniteit van het gebeuren dat wordt voorgesteld. Zij is de uitdrukking van de centraliteit en de eenheid wat het behandelde onderwerp betreft, van de soberheid door de compositie en de inscripties, van de eenvoud door het weergeven van wat essentieel is, van de zuiverheid in haar kleuren en oplichtingen, van de transparantie in haar techniek, van de kracht in de beweging die ze uitdrukt.



De aanbidding van de wijzen De aanbidding van de wijzen
Kreta 16de eeuw.

Verhalende ikoon waarin de veelheid van personages grote verwarring sticht en het eigenlijk onderwerp uit het oog doet verliezen. Ze wekt een indruk van oppervlakkigheid en overheersing van het anekdotische. In andere gevallen wordt een gelijkaardige complexiteit veroorzaakt door een te groot aantal architectonische elementen.
.


De wijsheid heeft zich een huis gebouwd.
Novgorod, 16de eeuw.
.
De wijsheid heeft zich een huis gebouwd

<terug naar inhoud>



Naar het midden van de 16de eeuw vindt men in Rusland op ikonen vele symbolen en allegorische motieven. Deze hier illustreert de tekst van Spreuken X,1-6: terwijl de wijsheid verschijnt in het linkse medaillon, brengt het lagere register de knechten die het kalf slachten, de wijn aanbrengen, en de tafel dekken, duidelijk verwijzend naar de Eucharistie. Van boven op de toren richt koning Salomon zich tot zijn volk, terwijl de Maagd met het Kind, bron van de wijsheid, in het rechtse medaillon verschijnt. De zin van de compositie wordt niet weergegeven door het ritme of de expressie, maar door allegorische symbolen: de ikoon gaat van de wereld van de contemplatie (beschouwing) over tot die van de illustratie die een grote mentale inspanning vraagt aan degene die de complexiteit van haar metaforen wil ontcijferen.




Het maniërisme

Het maniërisme bestaat er in de techniek voorrang te verlenen op de betekenis. Men vindt het in alle eeuwen, maar voornamelijk te beginnen van het einde van de 16de eeuw, en op verschillende manieren:

- door brede en overdreven gebaren van de personages, die niet in verhouding staan met het voorgestelde thema.
- door onrustige of getormenteerde uitdrukkingen, overdreven gelaatsuitdrukkingen. De psychologische of individuele kenmerken van de heiligen moeten betekend worden, maar in een adequate stilering die overdrijving uitsluit en voorrang geeft aan de transparantie. (zie de ikoon van Sint Paulus van Roublev, die op volmaakte manier uitdrukking geeft aan de innerlijkheid en de kracht van de theoloog).
- door een overvloed aan details, getekend met de virtuositeit van een miniaturist.
- door een tekening van de kleding die te nauw aansluit bij de morfologie van het menselijk lichaam.
- door overdreven aandacht te besteden aan versieringen en door een overbodige complexiteit in de architecturale elementen.
- door realistische en anekdotische details die de aardse dimensie van het voorgestelde benadrukken.
- door teveel inscripties.
- door het gebruik van de allegorie die het didactische aspect van de voorstelling belangrijker maakt dan haar rol als ondersteuning bij de beschouwing.



De boodschap
Sinaï 12de eeuw.

In de plaats van de rustige en waardige eenvoud van de figuren uit deze periode aan te nemen, opteert deze ikoon voor de complexiteit van de turbulente beweging, voor een extreme verfijning. De figuren, die ongewoon sierlijk zijn, maken delicate en gekunstelde gebaren (de groet van de engel Gabriël). De dramatische spanning wordt benadrukt door het spel van de weerspiegelingen die de ganse oppervlakte van het paneel verlevendigen. Het evenwicht hiervan wordt gebroken door de wanverhouding tussen de ruimte die de gouden achtergrond inneemt en deze van de personages.
De boodschap


Ontslapen van de H. Ephrem Ontslapen van de H. Ephrem.
Kretenzische school, 15de eeuw.

Behalve de accenten in de zuiverste Byzantijnse stijl, ontleent deze ikoon zeer veel aan de realistische stijl die de Italiaanse schilderkunst van die periode kenmerkt: de neiging tot miniaturisme, betoverende landschappen, schilderachtige details, maar evenzeer een zwak voor de monochromie en het verhaal. De ikonograaf moet de details van deze wereld doen vervagen in het goddelijk licht van de ikoon.


Moeder Gods, vreugde voor alle lijdenden.
Rusland, 19de eeuw.

Late ikoon die het verval illustreert van de Russische ikonografie: de bloemenversieringen, de wolken, de voorstelling van zon en maan. Het teveel aan verschillende elementen die deze ikoon samenstellen heeft de ikonograaf genoodzaakt verklarende teksten aan te brengen die, ver van de betekenis te verklaren, het geheel alleen maar verzwaren.
Moeder Gods, vreugde voor alle lijdenden


Christus .
Christus Pantokrator.
Rusland 18de eeuw.

Wat opvalt in dit gezicht, dat met veel techniek en finesse geschilderd is, zijn de wenkbrauwen, ondanks het opgebrachte respect voor het Byzantijnse model van de drie cirkels. De indruk van de te lange neus en smalle voorhoofd wordt veroorzaakt door de wenkbrauwen die te hoog zijn en te rond, waardoor de ogen ook een vreemde blik krijgen. Waar de wenkbrauwen de blik dienen te ondersteunen en levendig te maken, lijken ze er hier onafhankelijk van te zijn, omdat ze zo hoog staan en omwille van hun vorm. Het te grote contrast en de te duidelijke scheiding tussen het zwart van de haren en het heldere incarnaat schaden de harmonie van het geheel. De uiterste fijnheid waarmee de baard geschilderd werd, de nauwkeurigheid van de spiralen van het haar en de details van de versiering op de kledij, geven aan deze ikoon een maniëristisch karakter dat ze berooft van haar presence.

.

..............................



Moeder Gods Niet Gesneden Steen
(Akathistos hymne)
Solovski, XVIe eeuw.

De overvloed aan versieringen, de buitengewone vrijheid waarmee de kunstenaar de troon van de Moeder Gods heeft geschilderd, het gebruik van weidse lijnen en vormen, alles bedoeld om een indruk te scheppen van de grootheid en enorme schoonheid van de kosmos, van waaruit Christus verschijnt als de Vorst. Maar kan een Christen rustig bidden tegenover een dergelijke ikoon?
Moeder Gods Niet Gesneden Steen



<terug naar inhoud>





Byzantijnse stijl het gelaat en Elementen van het frontale gelaat


  • De ogen:

    Het oog wordt gestileerd en gekarakteriseerd door een licht afgeplatte pupil en iris. Als dit teveel benadrukt wordt kan de uitdrukking boosaardig worden. De pupil en iris raken nooit de ooghoeken. Het bovenste ooglid mag niet te laag getekend worden, want anders kan de blik overdreven droefheid weerspiegelen. De iris is, als het ware, opgehangen aan het bovenste ooglid. De richting van de blik wordt benadrukt door een bijna wit half maantje aan één zijde van de iris.

oeil


  • De neus:

    De lengte is de basis eenheid voor de afmetingen in de constructie van het gelaat. Deze maat noemen we een module. De neus wordt fijn en verlengd weergegeven. Het is de as van het gelaat. De brug van de neus wordt in driehoekige vorm getekend, en de punt wordt afgerond.

Nez


  • De mond:

    De mond wordt klein en fijn getekend, de bovenlip smaller dan de onderlip. De onderlip wordt opgelicht en zal heel transparant rood geschilderd worden.

Mouth


  • De oren:

    De oren zijn een ietsje korter dan de neus, ook zij zijn gestileerd en worden altijd zodanig afgebeeld dat tenminste het de oorlel zichtbaar is (zoals bijvoorbeeld in het geval van het maphorion van de Moeder Gods.) Zij volgen de natuurlijke ronding van het hoofd, en het moet niet lijken alsof ze los staan van het hoofd.

Ear



<terug naar inhoud>

.Het tekenen van een frontaal gelaat

Om een vol frontaal gelaat goed te tekenen moet men precies de lengte van de neus weten. Dan trekt men met behulp van een passer een cirkel, waarvan de straal gelijk is aan deze lengte. Vervolgens trekt men vanuit hetzelfde middelpunt een tweede cirkel, waarvan de straal tweemaal dat van de eerste is. Tenslotte trekt met een tweede cirkel, waarvan de straal driemaal dat van de eerste is. De tweede cirkel bepaalt ongeveer de afmetingen van het hoofd, de derde geeft het aureool aan. Het aureool zal geen perfecte cirkel zijn, maar opent enigszins als het de schouders bereikt.
Als een gelaat getekend moet worden op een reeds bestaande plank, moet het proces andersom afgewerkt worden, te beginnen bij de driedubbele straal, en steeds kleiner tot aan de oorspronkelijke straal van de lengte van de neus.


Front faces


Zodra het schema van de drie cirkels en de module van de neus is getekend, is de ikoonschilder vrij om de inspiratie van de geest te volgen, zonder gevangen te hoeven zijn in de geometrie. De schilder zal aangetrokken worden tot een speciale school of methode (Russisch, Grieks, Kretens?), en moet zijn beeld oefenen in die speciale school en het mengen van stijlen vermijden.

Voor de beginner volgen hier enige esthetische regels voor de opbouw van een gelaat, die kunnen helpen om zijn werk te verlevendigen.

Details



  • Om een portret goed te tekenen, moet het gelaat een ietsje naar rechts of naar links ten opzichte van de centrumlijn van de plank verschoven worden, om onnatuurlijke symmetrie te vermijden en beweging te geven...

  • De basis van de driehoek van de brug van de neus, de afstand tussen de neusvleugels, en de breedte van de onderlip moeten gelijke afmetingen hebben.

  • De gelijkzijdige driehoek tussen de pupillen en de punt van de neus is in de Russische scholen niet exact. Deze scholen verlengen de neus aanzienlijk, om hoogte en verhevenheid aan het gelaat te geven. De ogen zijn "vastgemaakt " aan de neus, hetgeen een effect van versterkte aanwezigheid geeft.

  • De ogen mogen niet in een loodrechte stand ten opzichte van de centrumlijn getekend worden, want anders wordt de blik streng of boos. De afstand tussen de ogen moet gelijk zijn aan de breedte van een oog.

  • De onderkant van de oorlelletjes mag niet onder de punt van de neus komen en de bovenkant van het oor moet op één lijn staan met de bovenkant van de jukbeenderen.

  • De lijn tussen de lippen van de mond moet ruwweg op één derde van een module onder de punt van de neus getrokken worden.
    De neusvleugel die het dichtst bij de centrumlijn van de plank zit, moet enigszins breder zijn.



<terug naar inhoud>

.Het driekwart gelaat:

  • De ogen :

    De richting waarin het hoofd is gedraaid, bepaalt de plaatsing van de ogen. De ogen hieronder veronderstellen dat het gelaat naar de rechterzijde van de schilder is gewend.

Eyes



Eyelids


  • De neus:

    De neus, loodrecht getekend op het centrum van de wenkbrauwen, moet een zeer lichte boog volgen, en in de meeste gevallen zal slechts één neusvleugel zichtbaar zijn.

Noses


<terug naar inhoud>

De opbouw van een driekwart gelaat


ébauche

Om een driekwart gelaat goed te tekenen, moet de schilder beginnen met het trekken van drie cirkels als in de tekening van een frontaal gelaat, hij moet schuinte van de neus (en van het gelaat) bepalen door een raaklijn te trekken naar de kleinste cirkel.
Dan kunnen parallel lijnen getrokken worden aan beide zijden van deze neus-as op een afstand gelijk aan één module. Tenslotte worden drie loodlijnen getrokken, die de lengte van het gelaat, van de neus, en van de kin bepalen.
De twee grotere cirkels worden gebruikt om de omvang van het haar en het aureool te bepalen. In het geval van de Moeder Gods en van de engelen, is het voorhoofd erg laag, en de bovenste loodlijn is slechts een verwijzingsteken. Op de rechter tekening is het haar van de engel naar voren verschoven om een beweging van aanbidding te suggereren. tÍte d'ange de trois-quart

<terug naar inhoud>





De half hoge Pantokrator verhoudingen van het portret

De binnenmaat van de plank voor deze ikoon moet volgens een 3 x 4 verhouding gemaakt zijn.
Deze verhoudingen moeten misschien vergroot worden, afhankelijk van de lengte van de figuur (bv. kroon enz.) and om de schilder de mogelijkheid te bieden zijn werk meer verticale dimensie te geven.


De plank

  • De eerste stap is het plaatsen van de middellijn van de plank: deze lijn wordt altijd berekend vanaf de buitenste randen van de plank.

  • De hoogte van een portret is drie keer de hoogte van de cirkel van het hoofd.
  • Om de figuur op de juiste plaats op de plank te zetten, moet een neus module worden geplaatst tussen de bovenkant van de cirkel van het hoofd en de binnenrand van de plank.

  • De figuur wordt geplaatst op de verticale as, met het hoogste punt van het aureool geplaatst over de binnenrand heen, tot op ongeveer één derde van de breedte van de rand.

  • De afstand van de bovenkant van het aureool tot de basis van de plank aan de binnenkant van de lijst, moet worden gemeten en vervolgens gedeeld door dertien om de basis neus module te kunnen bepalen. Dit is essentieel voor de opbouw van het portret. Verdubbeling van de module geeft ons de omvang van het hoofd. Met deze straal kunnen met een passer drie cirkels worden getrokken, de één boven de ander, te beginnen bij de binnenrand aan de basis van de plank.

  • De figuur moet zoveel mogelijk van de ruimte op de plank vullen. De kleding moet geleidelijk wijder uitlopen in de richting van de onderste hoeken van de lijst.



    De zegenende hand

    De afmetingen van de hand is gelijk aan de lengte van drie modules (of iets minder.) Een andere manier om dit te zeggen is dat de hand de lengte heeft van een gezicht zonder baard. De vingers moeten lang zijn en elegant. Ze moeten uitlopen tot een smalle punt en niet afgerond zijn.


    dessin de la main bénissante



    <terug naar inhoud>

    Jezus Christus

    Grieks :
    Arabish :

    Moeder Gods

    Grieks :
    Arabish :





    De Geboorte van Maria

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Opdracht van Maria in de Tempel

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Aankondiging

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Geboorte van Christus

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Opdracht van Christus in de Tempel

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Doop van Christus

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Transfiguratie

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Opwekking van Lazarus

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Intocht in Jeruzalem

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Kruisiging

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Nederdaling ter Helle

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Vrouwen aan het Graf

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    De Hemelvaart

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    Pinksteren

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :





    Maria Hemelvaart

    Grieks :
    Slavisch :
    Latijn :
    Arabisch :

    <terug naar inhoud>

    Border Image